geselecteerd als gefixeerd bericht

:::: sirpa zoekt kleur ::::

15 November 2006
By on 07:06
:: nieuw begin ::

Administratieve mededeling! Ik ben verhuisd…

Vanaf nu zijn mijn stukjes (hopelijk frequenter) te lezen op:

http://verweghoor.blogspot.com/

tot logs!

14 August 2006
By on 10:05
:: HET LEEFT ::

Ja jaxe2x80xa6 de computer is gearriveerd. Nu betekent dat niet meteen goed nieuws, zo duwde het even voordat de telefoonbedrijven en ik he teens waren over de internetaansluiting. Maar die is er nu ook!

Ik kan dan ook EINDELIJKxe2x80xa6 aan de belofte voldoenxe2x80xa6 de trouwfotoxe2x80x99s.

Nou eentje dan.

Wie meer wil zien, kan terecht op de yahoo site:.

http://pg.photos.yahoo.com/ph/sirpaloevendie/my_photos

5 August 2006
By on 10:14
:: mijn ::

Euhm… Net van de site van de Telegraaf geplukt (Niet persoonlijk bedoeld, heb nog geen andere nieuwssites bezocht)

Buitenland

zo 30 apr 2006, 12:14
Mijnwerkers na zes dagen levend uit mijn gegraven
AMSTERDAM – Twee mijnwerkers die bijna een kilometer diep in een Australische goudmijn vast zaten zijn na zes dagen levend naar boven gehaald door reddingswerkers die met man en macht een gang hadden gegraven om hen te bereiken.

Drie werknemers van de Beaconsfield-mijn op het zuidelijke eiland Tasmanixc3x83xc2xab raakten dinsdagavond ingesloten toen gesteente aan het schuiven raakte door een lichte aardbeving. Donderdag werd een van hen dood aangetroffen en de hoop dat de andere twee nog levend zouden worden gevonden was bijna opgegeven.

Inmiddels heb ik van collega’s hier de titel ‘Miners Wife’ opgeplakt gekregen, dus sta ik toch even stil bij dit nieuws. Even terug naar wat we hier te horen hebben gekregen:

Drie mijnwerkers waren sinds dinsdag vermist. Al snel werd een van hen dood aangetroffen en afgelopen vrijdag was de hoop langzaam maar zeker opgegeven. Tot zondagavond het bericht doorkwam dat ze levend zijn aangetroffen. De twee zitten vast in de bak van een hoogwerker van 1.2 bij 1.2 meter met een grote plaat rots boven hen.
Momenteel zit het reddingsteam nog op zeker tien-twaalf meter afstand, maar er wordt hard gewerkt om hen in ieder geval wat drinkwater en eten te kunnen geven. Volgens de laatste berichten proberen ze nu om de steen heen te boren om de twee te bevrijden.

En hoe ga je daar nu mee op als ‘miners wife’?
Zo rationeel mogelijk. Ten eerste is de mijn waar Nathan werkt een redelijk nieuwe onderneming en zitten ze nog niet eens op vijftig meter diepte (ze zijn net gestart met de eerste bocht). Ten tweede is het een kwestie van statistieken…

Net op de site van de Australische overheid zitten zoeken en heb wat cijfers gevonden <a href="http://
http://www.nohsc.gov.au/Statistics/publications/”>oz gov

In de periode 2003/2004 ligt het aantal dodelijke gevallen in de agrarische sector op elf op elke honderdduizend werknemers en in de mijnindustrie op vijf op elke honderdduizend. Maar iemand die door de dorsmachine wordt overreden is minder interessant voor landelijk nieuws dan twee mannen in een hoogwerker op een kilometer diepte. (klinkt trouwens wel vreemd, ‘in een hoogwerker op een kilometer diepte.’ Hoewel, hier noemen ze een hoogwerker een kersenplukker.. ‘kersen plukken op een kilometer diepte.’ Moet je ook niet te lang over nadenken geloof ik) Het gaat hier dan ook om iets heel anders dan over de kop gaan op je trekker.
Probeer je maar eens te verplaatsen in een bakje met het oppervlakte van een gemiddelde Jordaanse WC en dan een kilometer aan steen boven je hoofd. Onvoorstelbaar. In de diepste gangen is het minimaal 35 graden en het enige wat ze in leven heeft gehouden is het water dat langs de wanden sijpelt. Daarnaast kan je niet rechtopzitten, je benen niet strekken en weet je ook niet hoe lang het gaat duren voor je collega’s je vinden, als ze je al vinden.
En dat is de kant van het verhaal die bij de meeste de rillingen over de rug laat lopen. Levend begraven en claustrofobie doen je wel wat als je dat leest.

De mijnindustrie is een risico vol beroep. Sinds 1998 zijn volgens de vakbond van de Tasmaanse mijners 148 mijnwerkers omgekomen in Australie. Een daarvan een paar weken geleden in een mijn waar Nathan kort werkte. Ongeluk met explosieven. Volgens de meeste mijnwerkers die je spreekt is het in negen van de tien gevallen de menselijke fout. Niemand mag de mijn in zonder veiligheidscertificaten en zonder veiligheidsinductiedagen en Nathan heeft elke start van zijn dienst een overleg: ‘Wat ging er gisteren fout en hoe kunnen we het voortaan voorkomen’
Maar het blijft mensenwerk. En dat is het verschil met de agrarische sector. Op het land is er de druk om de oogst binnen te halen, maar in de mijn is de constante druk het aantal meters te halen dat de mijnbazen willen zien. Geen meters, geen bonus en voor een beroep waarbij diensten van twaalf uur worden gedraaid, zeven, veertien dagen achtereen en soms langer is de druk om die meters te halen het grootste risico.

Hoe je daar als ‘Miners Wife’ mee omgaat? Zo rationeel mogelijk en duimen…

1 May 2006
By on 09:08
:: inburgeren ::

“When I arrived here it was incredibly cold. I didn’t really have a warm coat with me,”

Okay… De volgende zet op weg naar het Australische Permanent Verblijfspapiertje is gezet. En het kan een aantal maanden (denk zeven of acht) duren voor ik weet of ik mag blijven of niet. Momenteel ben ik hier op basis van een overbruggingsvisum dat mij weer recht geeft op nieuwe services en diensten. Zo had ik tot deze maand een ziektenkostenkaart met de tekst: Alleen in noodgevallen. Simpel gezegd, alleen als het bloed gutst. Het schijnt dat ik nu opgewaardeerd ben naar de volgende klasse: ‘nu ook hulp als het het geen slagaderlijke bloeding betreft’

Tegelijkertijd blijkt er een nieuwe discussie aangezwengeld te zijn die het hele proces weer een stuk intrigerender maakt: Inburgeringscursus voor aankomende Australiers.. (abc)

En wat lees ik dan: Gedacht wordt aan de inburgeringscursussen zoals in Groot Brittanie en Nederland. Pardon??? Dat heb ik dus gemist. “In Nederland wordt de cursus begeleid door een filmpje waarop twee zoenende homo’s te zien zijn en een dame die topless ligt te zonnen op het strand.” PARDON??? (abc)

Toch maar even opzoeken (met dank aan :anja m)

6. Je bent bezig je nieuwe huis schoon te maken. Je stuit op hardnekkig vuil. Kun je schoonmaakmiddelen mengen?
1. Soms
2. Nooit
3. Altijd

Tien fouten… SH***************T als ik al niet slaag voor de Nederlandse Inburgeringscursus, hoe moet het dan met die van Australie? Hard studeren hard studeren hard studeren.
Noem drie Australische biermerken.. euhmm euhm VB, Emu enne… euhmm Carlton Noem minimaal drie Australische premiers.. John Howard, Bob Hawke enne.. die ene die ooit is gaan zwemmen en nooit meer is teruggevonden?
En wanneer landde captain Cook in Botany Bay… en wat wordt op Australia Day gevierd, en.. als je bezig bent je nieuwe huis schoon te maken. Kun je schoonmaakmiddelen mengen? Pardon?


By on 08:44
:: water::

Police to get high-power water cannon

NSW police will be given a high-powered water cannon as part of the state government’s plan to crack down on rioters. ()

Naar het voorbeeld van Frankrijk en andere Europese landen, heeft de regering van NSW besloten dat ieder zichzelf respecterend politiecorps een waterkanon in haar parkeergarage moet hebben staan. De vraag die een groot aantal Australiers zichzelf nu stelt? Hoe gaan ze dat ding vullen? Aangezien de staat New South Wales momenteel met een droogte kampt.

23 March 2006
By on 07:30
:: pandemonium ::

A panda steps into a bar and orders some sandwiches. He eats them quickly, pulls out a gun and shoots into the air in front of a very surprised bartender. Then he turns around and walks out.
‘Hey, you! What do you think you’re doing?’ the bartender asks.
The grumpy panda pulls out a very badly punctuated animal reference book and throws it at the bar.
‘You read what it says at the panda section’.
The bartender picks it up and searches for Panda
- Panda; Large black-and-white bear-like mammal. Eats, shoots and leaves.-

Okay flauw, maar je moet toch ergens beginnen? Zodra mijn nieuwe visa-aanvraag is geaccepteerd, heb ik recht op 510 uur Engelse les en hoop ik vooral de spelling een beetje te kunnen verbeteren. Maar ik ben al vast begonnen. Deze week zijn puntjes, komma’s en andere leestekens aan de beurt.
Op zich gaat het allemaal wel zijn gangetje. Maar de spelling blijft een ramp. In het kort: In het Nederlands kan je er in negen van de tien gevallen vanuit gaan dat een bepaalde combinatie van klinkers en medeklinkers de uitspraak gelijk is. Maar in het Engels? Vergeet het maar.
De laatste maanden heb ik vooral veel Engels gehoord, maar heb ik het nauwelijks geschreven, tot nu dan. En dan opeens bedenk je je dat je het echt niet meer weet, niet meer wilt weten en het ook wel nooit zal kunnen weten. Het klinkt als een ‘e’

Maar je schrijft het:
‘a’ zoals in any
‘ae’ zoals in aestetic
‘ai’ zoals in said
‘ay’ zoals in says
‘ea’ zoals in thread
‘ei’ zoals in heifer
‘eo’ zoals in leopard
‘ie’ zoals in friendly
‘En tot slot
‘u’ zoals in burial

I rest my case… IK WIL NIET MEER.. maar er is hoop. Negen van de tien Australiers weet ook niet hoe het spellen werkt. Okay ik werk nu al een paar maandjes bij dit bedrijf en deze laatste week kreeg ik twee heel vreemde gevallen voorgeschoteld. ‘Hey Sirpa, how do I spell ‘delivery’ en.. ‘How do I spell ‘major’?’ ‘Pardon? And I thought I was linguistically challenged…’

Maar goed. Ja, ik werk hier nog steeds. Was niet de bedoeling, maar na het ontslag van madam-hoofd-administratie werd het werk opeens een stuk interessanter. En het is wel een gezellige groep collega’s. Ik heb zelfs een baan aangeboden gekregen, maar de stellingbouwindustrie stond nu niet echt boven aan mijn lijstje. Dus over een paar weken weer op zoek naar een ander baantje.

Voor wie meer spellingsmonsters wil zien: Nog zo’n voorbeeld van spellingdrama’s.

3 February 2006
By on 08:20
:: fijne feestdagen ::

goedemorgen allen…
Net mijn laatste werkdag van het jaar gehad en ‘ben nu vrij tot begin januari. Ik heb nog geen vaste baan, maar zit nu al sinds november bij dezelfde werkgever als uitzendkracht en het bevalt wel even. De groep collega’s is prettig gestoord en ik heb zelfs nog leermomenten ook!
Officieel ben ik receptioniste, tja je moet ergens beginnen! Het voordeel is dat ik een behoorlijke leercurve maak op het gebied van Australische accenten als ik de telefoon aan moet nemen. Je leert zo wel snel Engels spellen en de rest van het kantoor vermaakt zich kostelijk met mijn verhaspelingen.
Daarnaast heeft het hoofd administratie net ontslag genomen dus ben ik nu verantwoordelijk voor het controleren, invoeren en accorderen van alle rekeningen. Net een achterstand van vijf maanden weg mogen werken. Nee helaas, ik ben nog niet verantwoordelijk voor de binnenkomende cheques . Ze hebben al gevraagd of ik permanent wil blijven, maar daar heb ik voor bedankt. Voorlopig bevalt het temp-werk wel, omdat ik dan rustig vrij kan nemen als Nathan ook vrij heeft.
En wat voor bedrijf is het nu precies dat Sirpa onveilig maakt?
Een bouwstellingenverhuur bedrijf. Ja ja… het is me wat.
Maar genoeg over werk. Hoe is het in het Nederlandse krantenland? Worden ze nog gelezen en nog belangrijker worden ze ook nog geschreven?

Ik houd het kort, moet inkopen doen voor de Kerst. Het weer houdt zich goed, waarschijnlijk is het 28 graden en gaan we barbecuen. Daarnaast zijn we nog uitgenodigd voor een ‘wezenborrel’. Nogal wat Australiers verhuizen elk jaar naar Western Australia, met als gevolg dat een flink aantal ver weg van gebruikelijke vrienden en familie wonen tijdens de feestdagen. Zoals Nathan en ik. Enkele vaste bewoners nodigen deze ‘wezen’ uit voor een kerstborrel en een gezellige middag. We zullen zien.
Vanuit het zonnige (het regende net een paar druppels, maar het blijft 26 graden vandaag) Australie wens ik jullie allemaal een hele goeie witte kerst toe (anders moeten jullie het maar met de rode wijn doen) en een zalig uiteinde… Steek wat vuurwerk voor mij af!
Mag ik hier namelijk niet doen. Er is een algeheel verbod in verband met alle bush-fires. Iedereen bedankt voor alle fijne gelukswensen! Nathan zit nog in de woestijn, maar vliegt zaterdag naar Perth voor de Kerst en kunnen we het in Australische stijl vieren!
MERRY X-MAS!!!

22 December 2005
By on 07:15
:: yep ::

He he. dat zit er dus op. Getrouwd op z’n Australisch. Dat wil zeggen op het strand. Down Under geen droog bezoek aan het gemeentehuis, maar een ceremonie op elke willekeurige locatie met een zelfgekozen ‘marriage celebrant’. In ons geval een Chileense die ooit een blauwe maandag getrouwd is geweest met een Nederlander. (jaja, een marriage celebrant die gescheiden is.)
De vrijdagavond was een goede meevaller wat het weer betreft. (in tegenstelling tot de negenhonderd kilometer file bij jullie daar). Stevige wind op de 24ste en zelfs regen en donkere wolken op de 26ste, maar prachtig weer en slechts een zacht briesje op de 25ste.
Geen lange witte jurk, geen massa van gasten en vage kennisen. Gewoon twee getuigen, ons tweetjes en de celebrant op een praktisch verlaten strand, vijf minuten rijden van waar we wonen.
Officiele introductie, ringen uitwisselen, de ‘vows’ uitspreken (jaja.. en die dingen moet je nog zelf schrijven ook), de documenten tekenen en onder het genot van een glaasje champagne de zon in de zee zien zakken. Tot slot nog een etentje in een van de betere visrestaurants van Perth.

Verder nog bijzonderheden? Euhm, is het normaal om vooraf instructies te krijgen over hoe te huilen, hoe een stugge ring om te schuiven en hoe te poseren voor ‘de kus’? Nooit geweten dat daar hele theorien over rondgingen. Tot slot voor diegenen die dat wensen. In Australie hoef je geen toestemming te vragen om met je volle neef of nicht te mogen trouwen. En ja, dat geeft wel te denken.

Wat de foto’s betreft.. nog heeeeel even geduld aub.

29 November 2005
By on 06:26
:: de dag ::

goedemorgen allemaal…

Even een heel kort meeltje want ik heb het druk vandaag. Ik ga trouwen vanavond!

tot logs

25 November 2005
By on 04:57